7 - ثورى به سند خود روايت مىكند كه به حضرت صادق عليه السّلام گفته شد چرا مؤمن را مؤمن گويند فرمود : براى اينكه مؤمن را از يكى از نامهاى خود مشتق كرد و او را مؤمن نام گذاشت ، و او را از اين جهت مؤمن گفتند كه او از عذاب خداوند آسوده است ، و در روز قيامت شفاعت مىكند و شفاعتش هم مورد قبول قرار مىگيرد . اگر مؤمن بخورد و يا بياشامد ، يا بپاخيزد و يا بنشيند ، يا بخواب رود و يا ازدواج كند و يا در جاى آلوده و كثيفى حركت نمايد ، خداوند آن زمين را پاك مىگرداند تا از كثافت آن زمين دامنش آلوده نگردد ، مؤمن روز قيامت در موقف با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله قرار مىگيرد . در اين هنگام كسانى كه مورد خشم و غضب خداوند قرار گرفته‌اند از مقابل او عبور مىكنند آنها در دنيا مرتكب گناهان بزرگ شده بودند ، در اينجا مقام محترم مؤمن را در نزد خداوند مشاهده مىكنند ، مؤمن در ميان اين گناهكاران افرادى را مشاهده مىنمايد كه در دنيا به او كمك كرده و حوائج او را بر آورده‌اند . در اينجا مؤمن از جاى خود بلند مىشود و با اعتمادى كه به فضل و عنايت خداوند دارد فرياد مىزند بار خدايا بنده‌ات در اثر معصيت اينك گرفتار است ، با لطف خود او را به من ببخش ، در اين هنگام دعاى مؤمن مورد اجابت قرار مىگيرد ، فقط ناصبيان در اينجا بهره و نصيبى ندارند شفاعت شامل آنها نمىگردد . امام عليه السّلام فرمود : خداوند متعال گفتار آنها را در روز قيامت نقل مىكند آنجا كه مىگويند پس ما شفاعت‌كننده نداريم ، مقصود آنها پيامبرانند ، و نه رفيق با اخلاصى كه از ما شفاعت نمايند در اينجا مقصود همسايه‌ها و آشنايان هستند ، و هنگامى كه از شفاعت نااميد مىگردند مىگويند پس ما را به دنيا برگردانيد تا ايمان بياوريم و با مؤمنان هم آواز گرديم . 8 - زراره گويد : در خدمت حضرت صادق عليه السّلام نشسته بودم كه از آن جناب از تفسير آيه شريفه مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها سؤال شد كه آيا اين معنى در باره مخالفان و كسانى كه اعتقاد به خاندان شما ندارند دلالت مىكند ، فرمودند : اين